Το αργεντίνικο τάνγκο...
... ανήκει στους φύσει αυτοσχεδιαστικούς χορούς.
Αν και στηρίζεται σε μερικές δομικές, θεμελιώδεις χορευτικές ενέργειες, κάθε φορά πραγματώνεται με διαφορετικό τρόπο, ο οποίος εξαρτάται από: τους συγχορευτές, το χώρο, τη μουσική κι άλλες συνθήκες ή καταστάσεις (προβλέψιμες ή μη) που αφορούν τη στιγμή της πραγμάτωσής του.
... απαιτεί από τους συγχορευτές να "στηρίζονται στα πόδια τους".
Στην πλειονότητά τους οι χορευτικές ενέργειες του tango (ακόμη κι οι πολύπλοκες) εκτελούνται με τους συγχορευτές, αν και είναι αγκαλιασμένοι, να φροντίζουν ο καθένας για τη δική του ισορροπία, χωρίς να επιβαρύνουν τον άλλον. Αν χρειαστεί, όμως, ο/η tanguero/a θα στηρίξει το/τη σύντροφό του/της.
... θέλει, στην περίπτωση λάθους, ετοιμότητα για νέο ξεκίνημα.
Δε σταματάς, δε συζητάς, δεν επιρρίπτεις ευθύνες. Ολοκληρώνεις ήρεμα και ψύχραιμα το χορό και βρίσκεις τον κατάλληλο χρόνο για αναλύσεις και συμπεράσματα.
... αναπτύσσει στο χορευτή την ικανότητα να ξεπερνά "εμπόδια" ή "παγίδες",
που στήνονται από το συγχορευτή του (όπως σε κάποιες παράδες ή σακάδες του καβαλιέρου και την αντίστοιχη αντίδραση της ντάμας).