Η ιστορία του Αργεντίνικου Tango

Η ιστορία του tango είναι μια διαδρομή από τις περιθωριακές γειτονιές του Ρίο δε λα Πλάτα μέχρι τα ευρωπαϊκά σαλόνια και την παγκόσμια αναγνώριση.

Οι Ρίζες και η Γέννηση (Πριν το 1910)

Το tango γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στις εργατικές γειτονιές και τα λιμάνια του Μπουένος Άιρες και του Μοντεβιδέο. Υπήρξε η μουσική των εκατοντάδων χιλιάδων Ευρωπαίων μεταναστών, διαμορφωμένη από ένα πολυπολιτισμικό κράμα επιρροών:

• Αφρικανικές καταβολές: Το candombe (από το Κογκό) με τα κρουστά του και οι χοροί του μαύρου πληθυσμού.

• Ισπανο-Κουβανικές ρίζες: Η habanera και οι μουσικές παραδόσεις των gauchos (των Αργεντινών κάου-μπόυ) με επιρροές από την Ανδαλουσία.

• Ευρωπαϊκά στοιχεία: Το ιταλικό bel canto και η canzonetta, το βαλς και το μπαντονεόν (γερμανικής προέλευσης).

Αρχικά θεωρήθηκε προκλητικός χορός του περιθωρίου. Η λέξη ταυτίζεται με τον χορό στην Αργεντινή γύρω στο 1890, ενώ το 1902 εντάσσεται για πρώτη φορά στο πρόγραμμα του Teatro Opera.

Η "Ταγκομανία" και η Διεθνής Καταξίωση (1910–1920)

Γύρω στο 1910, το tango ταξιδεύει στο Παρίσι. Η γαλλική αριστοκρατία το λάτρεψε, προκαλώντας μια διεθνή "ταγκομανία" σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική. Αυτή η αποδοχή αναγκάζει και την αστική τάξη της Αργεντινής να το αποδεχτεί.

• 1911: Ο Vicente Greco εμφανίζεται στο Salón Armenonville του Μπουένος Άιρες.

• 1914: Το tango φτάνει στην Ελλάδα μέσα από οπερέτες ("Πόλεμος εν Πολέμω" του Σαμάρα, "Στα Παραπήγματα" του Σακελλαρίδη), εγκαινιάζοντας μια μεγάλη παράδοση ελληνικών tango.

• 1921: Ο Ροντόλφο Βαλεντίνο χορεύει tango στην ταινία The Four Horsemen of the Apocalypse, εδραιώνοντας τη δημοτικότητά του στο Χόλιγουντ.

Η Μετάβαση και ο Carlos Gardel (1920–1935)

Τη δεκαετία του '20 το tango αποκτά επαγγελματίες μουσικούς με κλασική παιδεία. Ο Carlos Gardel μεταμορφώνει το είδος δημιουργώντας το tango-canción (ξεκινώντας με το "Mi Noche Triste" το 1917) και γίνεται εθνικός ήρωας της Αργεντινής. Παράλληλα, σπουδαίες ορχήστρες, όπως αυτή του Francisco Canaro, περιοδεύουν στην Ευρώπη.

Η Χρυσή Εποχή (1935–1955)

Η περίοδος της απόλυτης ακμής, παράλληλη με την εποχή των μεγάλων Jazz Big Bands στις ΗΠΑ. Κυριαρχούν εμβληματικές ορχήστρες:

• Juan D'Arienzo: Ο "βασιλιάς του ρυθμού" (el rey del compás).

• Carlos Di Sarli: Μεγαλοπρεπής ήχος με έμφαση στα έγχορδα και το πιάνο.

• Osvaldo Pugliese: Πολύπλοκες ρυθμικές συνθέσεις ("La Yumba", "Recuerdo").

• Aníbal Troilo: Σπουδαίος μαέστρος και σολίστ του μπαντονεόν.

Στην Ελλάδα του μεσοπολέμου γράφονται εκατοντάδες εγχώρια tango από συνθέτες όπως ο Αττίκ, ο Κώστας Γιαννίδης και ο Μιχαήλ Σουγιούλ, τραγουδισμένα από τη Σοφία Βέμπο, τη Δανάη και τον Νίκο Γούναρη.

Πολιτική Αστάθεια & Astor Piazzolla (1955–1983)

Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1955 στην Αργεντινή, οι μεγάλες ορχήστρες παρακμάζουν. Τη σκηνή σημαδεύει ο Astor Piazzolla, ο οποίος μπολιάζει το tango με τζαζ και κλασική μουσική. Παρά τις αρχικές αντιδράσεις των παραδοσιακών, δημιουργεί το Tango Nuevo, μια μουσική που προορίζεται κυρίως για ακρόαση.

Η Σύγχρονη Αναγέννηση (1983 έως Σήμερα)

Η επιστροφή της δημοκρατίας στην Αργεντινή το 1983 και η παγκόσμια περιοδεία της παράστασης Tango Argentino πυροδοτούν μια νέα παγκόσμια αναβίωση.

• Παραδοσιακή αναγέννηση: Νέες ορχήστρες (Sexteto Mayor, Color Tango) διατηρούν το κλασικό ύφος.

• Electro-Tango: Ηλεκτρονικοί ήχοι ενσωματώνονται στο tango από συγκροτήματα όπως οι Gotan Project, Bajofondo, Tanghetto και Narcotango.

• Σύγχρονη εξέλιξη: Μουσικοί όπως ο Dino Saluzzi και ο Rodolfo Mederos συνεχίζουν τον πειραματικό δρόμο του Piazzolla.